Je eigen krant maken!



2/3

Druk je krant af en deel hem uit!


3

Stuur je krant door naar anderen


4/5

Het weer
Zon en wolken
Temp: 22 C¬į
Wind: N3
Donderdag 25 Juni 2009 |

De nieuwe stad "Futuro"

Het Kompaktes Kommunehaus van Carsten Höller nestelt zich naadloos in de nieuwe burgerzaal van het gemeentehuis van Almere. Het is transparant én monumentaal, net als het architectonische ontwerp van deze nieuwe vleugel van architect Cees Dam.
door Theo Schledermann
Flying City Met dit ontwerp verwijst Höller naar het utopische project van de Russische constructivistische architect G.T. Krutikov. In 1928 ontwierp deze het Compact communal house of the "Flying City
Flying City
Met dit ontwerp verwijst Höller naar het utopische project van de Russische constructivistische architect G.T. Krutikov. In 1928 ontwierp deze het Compact communal house of the "Flying City?, een ideale stad die op dat moment nog niet kon worden verwezenlijkt. De open constructie van het huis van Krutikov maakte dat interieur en exterieur in elkaar overliepen. Het visionaire huis was, net als de hele stad die Krutikov had bedacht, bedoeld om te kunnen vliegen. Zijn doel was een antwoord te geven op de wensen en behoeftes van het individu.

De utopische gedachte lijkt, net als de openheid en het monumentale karakter ervan, ook een rol te spelen in het Kompaktes Kommunehaus van Carsten Höller. Höller heeft de utopische gedachtegang omgebogen naar een eigen, speelse utopie. Terwijl het werk van Krutikov verwijst naar een ideale vorm van stedenbouw die destijds nog niet gerealiseerd kon worden, vertolkt Carsten Höller het utopische op een vragende wijs. Hier in het stadhuis van Almere, pioniersstad bij uitstek, krijgt de verwijzing een extra actuele lading. Niet alleen is het utopische in de stad al werkelijkheid geworden door het water in land om te zetten, ook kan juist hier een brug naar de toekomst worden geslagen en het visionaire worden gerealiseerd. Waar zijn de mogelijkheden om te experimenteren immers meer aanwezig dan in deze snelst groeiende stad van Nederland?

De utopische gedachte lijkt, net als de openheid en het monumentale karakter ervan, ook een rol te spelen in het Kompaktes Kommunehaus van Carsten Höller. Höller heeft de utopische gedachtegang omgebogen naar een eigen, speelse utopie. Terwijl het werk van Krutikov verwijst naar een ideale vorm van stedenbouw die destijds nog niet gerealiseerd kon worden, vertolkt Carsten Höller het utopische op een vragende wijs. Hier in het stadhuis van Almere, pioniersstad bij uitstek, krijgt de verwijzing een extra actuele lading. Niet alleen is het utopische in de stad al werkelijkheid geworden door het water in land om te zetten, ook kan juist hier een brug naar de toekomst worden geslagen en het visionaire worden gerealiseerd. Waar zijn de mogelijkheden om te experimenteren immers meer aanwezig dan in deze snelst groeiende stad van Nederland?
Prikkelen van zintuigen
Carsten Höller maakt vaker toespelingen op experimentele, futuristische architectuur. In 1996 plaatste hij een prototype van de Futuro (1965-1968) van Matti Suuronen op de tentoonstelling Skop in de Wiener Secession. Hij gebruikte de Futuro als een readymade in combinatie met door hem ontworpen inventieve en opmerkelijke voertuigen. Deze en andere ingrepen in de architectuur bezorgen het publiek vaak een fysieke uitdaging. Zo verbond hij in 1998 op de Biënnale Berlin/Berlin twee verdiepingen van een gebouw met een glijbaan. In Museum Boijmans Van Beuningen leidde de spectaculaire installatie Light Corner (2002), twee lichtmuren met duizenden lampen die sneller flikkerden dan het licht, tot visuele hallucinaties. Höller weet de zintuigen van het publiek steeds zó te prikkelen dat de toeschouwer mee gaat doen. Op die manier daagt Höller de mensen uit om
prikkelen dat de toeschouwer mee gaat doen. Op die manier daagt Höller de mensen uit om uiteenlopende gemoedstoestanden te ondergaan. Dit leidt weliswaar tot een verlies aan oriëntatie, maar tegelijkertijd wordt de toeschouwer op zichzelf teruggeworpen. Höllers onderzoekende werkwijze komt voort uit zijn achtergrond als bioloog. In tegenstelling tot de wetenschappelijk methode hebben zijn werken echter een speels karakter. Het gaat hem niet om objectieve resultaten, eerder zet hij de toeschouwers aan tot reflectie over hun wensen en verlangens.

Wat is het eigenlijk?

door Theo Schledermann
Het futurisme (Italiaans futuro, "toekomst") is een van oorsprong Italiaanse beweging en kunststroming van 1909 tot 1914, ontstaan uit het kubisme. Hoewel de futuristen het kubisme afwezen, was er een moeilijk te negeren correlatie tussen beide bewegingen.

Enkele kenmerken van het futurisme zijn snelheid, energie, agressie, krachtige lijnen, vooruitgang en nieuwe technologie.

De Italiaanse schrijver Filippo Tomasso Marinetti stak met een eerste futuristisch manifest in de Figaro van Parijs op 20 februari 1909 de lont aan van het futurisme. Het was het begin van het algemeen literaire vlak. Het manifest beoogde een toekomst gedreven door strijd, aanval en beweging, en richtte zich op de arbeidersbewegingen, op revolutie en op anarchie.
Eerste beelden nieuwe stad
Futuristen geven hun kunst vaak thema?s als industrie, oorlog of vliegtuigen. De uitvindingen die hierbij hoorden speelden een grote rol. En die rol was ten alle tijden positief. De mens is in deze tijd bezig met het ontwikkelen van technieken die hem sneller en/of effectiever van A naar B kunnen brengen, en het belang daarvan is wat futuristen willen aanduiden. Hierbij worden strakke vormen gebruikt, die aan machines doen denken. Maar ook vloeiende vormen komen voor, om de nieuwe snelheden uit te beelden. Dit is namelijk wat wordt gebruikt door Les Ballets Suédois, het Zweedse broertje van Les Ballets Russes. Deze dansorganisatie verwerkt de uitvinding van de rolschaats in hun ballet ?Skating Rink?. De dansers staan niet op rolschaatsen, maar moeten dat wel uitbeelden in hun bewegingen. De choreografie werd verzorgd door Jean Börlin, die een langzame, vloeiende dans maakt, waarbij de dansers met de voeten aan de grond blijven.
Futuristen geven hun kunst vaak thema?s als industrie, oorlog of vliegtuigen. De uitvindingen die hierbij hoorden speelden een grote rol. En die rol was ten alle tijden positief. De mens is in deze tijd bezig met het ontwikkelen van technieken die hem sneller en/of effectiever van A naar B kunnen brengen, en het belang daarvan is wat futuristen willen aanduiden. Hierbij worden strakke vormen gebruikt, die aan machines doen denken. Maar ook vloeiende vormen komen voor, om de nieuwe snelheden uit te beelden. Dit is namelijk wat wordt gebruikt door Les Ballets Suédois, het Zweedse broertje van Les Ballets Russes. Deze dansorganisatie verwerkt de uitvinding van de rolschaats in hun ballet ?Skating Rink?. De dansers staan niet op rolschaatsen, maar moeten dat wel uitbeelden in hun bewegingen. De choreografie werd verzorgd door Jean Börlin, die een langzame, vloeiende dans maakt, waarbij de dansers met de voeten aan de grond blijven.

Een korte omschrijving.

door Theo Schledermann
Het futurisme is een stroming in de 20e eeuw die enthousiasme en fascinatie voor machines laat zien. Het machinetijdperk wordt verheerlijkt. Alle traditionele opvattingen van wat mooi is in een kunstwerk worden overboord gegooid en in plaats daarvan wordt de schoonheid van de techniek centraal gezet.

Hoe kwam men op dit idee?

door Theo Schledermann
De eerste en belangrijkste beweging was het 'Cubofuturisme'. Hiertoe behoorden o.a. Majakovski , Malevich en Chlebnikov. Zij publiceerden in 1912 het eerste manifest: 'A slap in the face op public taste'. Het Russisch Futurisme begint dus later dan de Italiaanse variant, en het is duidelijk dat de Russen beïnvloed werden door met name Marinetti. Toch nemen de Cubofuturisten al snel afstand van Marinetti. Zijn uitspraken over oorlog ('oorlog is de enige hygiëne van de wereld') en zijn protofascistische houding riepen weerstand op. Zo kon het gebeuren dat Marinetti tijdens zijn bezoek aan Moskou 1914 een uiterst lauwe ontvangst kreeg, zonder vertegenwoordigers van het Cubofuturisme . Met een 'Slap in the face of public taste', ondertekent door o.a. Majakovski en Chlebnikov, werden meteen een aantal belangrijke programmapunten duidelijk: het afrekenen met het verleden en het verlangen naar een nieuwe poëtische taal. In latere manifesten werd ook nadruk gelegd op technologie en urbanisatie, het vermengen van literatuur met beeldende kunst, primitivisme, de nadruk op verbeeldingskracht en de steun aan de socialistische revolutie.